Success… What it Really Looks Like…
So true.
Een bekerwedstrijd vol emoties (AA Gent – Club Brugge)
Gisterenavond gekeken naar AA Gent – Club Brugge voor de achtste finales van de Beker van België. Het was een match vol van de emoties, hieronder een kort overzicht van hoe ik de match heb beleefd en hoe ik van de ene emotie in de andere emotie ben terecht gekomen.
Na enkele minuten kopt Coulibaly de bal tegen de netten, automatisch in hoofd had ik het gevoel van damn! Komt niet goed, normaal scoort Club altijd een vroege goal, nu was het omgekeerd. Daarna komt er na 19minuten een kegel van Zimling, een prachtig shot in de winkelhaak en komt de stand op 1-1. Oef! We kunnen opnieuw beginnen.
Het spel van Club Brugge werd beter & beter en net voor de rust scoren Dirar en Donk en wordt het 1-3. Match gespeeld zou je denken, euforie alom. Ondertussen ook al het bericht gekregen dat Vargas opnieuw geblesseerd is en klein beetje leedvermaak er ook aan toegevoegd. (in het heetst van de strijd worden er dingen gezegd die achteraf beter niet gezegd worden, it’s all part of the game). Na de rust was Club nergens, een te vroege goal van ‘again’ Coulibaly zorgde voor een 2-3 stand. Club was nergens, wat dus ook al snel resulteerde in de 3-3. Klets, opnieuw een klap in het gezicht. De vraag; hoe kan je nu een 1-3 stand uit handen geven. We hebben dat al 7x meegemaakt dit seizoen en toch gebeurd het opnieuw! Slecht kom je dan, echt slecht. Waarom gooi je niet alles dicht van achteren, ik mis je Hoefkens.
Als kers op taart mag Thijs in de 81ste minuut een vrije trap geven en krult hij hem nog binnen, 4-3. Weg beker, kapot droom. Ontgoocheling, dieptepunt van de avond. Boosheid, schuld van de trainer, arbiter, te zwaar wedstrijdschema. Alles heb ik boven gehaald om het goed te spreken, maar het maakte niks meer uit. Naarmate de minuten verder en verder tikten werd het duidelijk, de wedstrijd is verloren.
Tot in de 93ste minuut, uit de doden herrezen Vleminckx een kopbal van Meunier binnen kopt en de 4-4 op het scorebord zet. Verlengingen, yes! Het gevoel dat dan door mijn lichaam ging als Club supporter was onbeschrijfelijk. We waren onoverwinnelijk, dit moest de ommekeer worden van enkele slechte matchen (Birmingham, Kortrijk). Na zo’n afsluiten van de wedstrijd, konden verlengingen geen probleem meer vormen. Erop en erover!
Met het drukke wedstrijdschema dat ze al achter de rug hadden was het fut compleet uit de ploeg in de verlengingen, Vadis kon geen meter meer vooruit en de fut was uit de ploeg verdwenen. Gent speelt geen Europees en heeft dus meer slagkracht dan Brugge, resultaat: 4 prachtige kansen voor AA Gent om het af te komen. Club kwam niet meer over en ging het wel oplossen in de penalty’s. De stress in deze fase van de wedstrijd was te snijden. Als AA Gent kansen mist voor open doel zeg je: ‘fuck, daar komen we goed weg’.
Helaas, de penalty’s kwamen eraan. Ik zat op het puntje van mijn zetel, op van de stress. Nagels had ik al lang niet meer. Je ziet de trainersstaf druk in gesprek met elkaar, wie gaat er trappen? Vleminckx, Zimling, Refaelov, Vasquez,… En dan het moment van de waarheid!
Na 4 penalty’s was de stand 2-2. Al 2x keihard gestorven van de stress. Tot de bal op stip komt van AA Gent voor de 3-2 en ze missen. Yes! Tis binnen, riep ik. Hoera, hoera. Euforie sloeg al snel weer over in ontgoocheling want Refaelov mistte de volgende penalty. Klets, het moment van de waarheid voor Club, weer de kop ingedrukt. Nadien scoorde Brüls (matchwinnaar) en kwam de bal van Vleminckx op de stip. Die was te gefrustreerd (en een beetje te arrogant) om die penalty vlekkeloos binnen te trappen. Het resultaat is gekend. Vleminckx mist en AA Gent gaat door in de beker. Weg droom.
Die avond, 26/10/2011, ben ik 2 jaar ouder geworden in de zetel. Langs deze weg wil ik ook Veerle bedanken voor de steun tijdens deze match.
Tot volgend jaar!